Maszyna nieskończoności

Demis Hassabis, DeepMind i poszukiwanie superinteligencji

Sebastian Mallaby

Miękka okładka | ebook

Bestseller „New York Timesa” • Jedna z najlepszych książek roku według NPR • Nominacja do nagrody „Financial Times” dla biznesowej książki roku

Dostawa już od 6,00 złotych!
Paczkomaty InPost

Maszyna nieskończoności

opis książki

Człowiek, który chce zbudować superinteligencję – i dobrze wie, jak bardzo może być groźna.

Szachowe cudowne dziecko z północnego Londynu. Nastolatek, który współtworzył przebojową grę komputerową. Absolwent Cambridge, neuronaukowiec, przedsiębiorca, laureat Nagrody Nobla. Demis Hassabis od młodości chciał zrozumieć wielką tajemnicę wszechświata i uznał, że prowadzi do niej jedna droga: zbudować maszynę mądrzejszą od człowieka. „Uprawianie nauki przypomina czytanie w umyśle Boga” – mówi.

W 2010 roku założył DeepMind. Zapowiadał, że stworzy Projekt Manhattan sztucznej inteligencji. Naukowcy przewracali oczami, inwestorzy odmawiali, a mimo to jego wizja przyciągnęła wielkie pieniądze legendarnego inwestora Doliny Krzemowej i najzdolniejszych badaczy. Wkrótce firmę kupił Google. W 2016 roku AlphaGo pokonał Lee Sedola, legendarnego mistrza starożytnej chińskiej gry planszowej, a AlphaFold przewidział budowę niemal wszystkich znanych białek – przełom, który przyniósł Hassabisowi Nagrodę Nobla z chemii.

Potem na scenę wkroczył ChatGPT. Ruszył wyścig, w którym stawką są setki miliardów dolarów, władza i być może przyszłość ludzkości.

To pasjonująca opowieść o genialnym umyśle, wielkich ambicjach i zderzeniu nauki z biznesem, oparta na dziesiątkach godzin rozmów autora z Hassabisem i wywiadach z ponad setką osób z jego otoczenia – także z jego krytykami i rywalami, takimi jak Mustafa Suleyman i Ilya Sutskever, oraz z noblistą Geoffreyem Hintonem. Historia ludzi, którzy w ciągu kilku lat zmienili świat – ich przyjaźni, sporów i rozstań. A zarazem książka o pytaniu, które dotyczy nas wszystkich: dlaczego uczeni budują technologię, której sami się obawiają – i czy zdołamy nad nią zapanować?

„Genialny Demis Hassabis i współzałożona przez niego firma DeepMind przetarli szlak sztucznej inteligencji, która dziś zmienia nasz świat. W tej gruntownie udokumentowanej i niezwykle przenikliwej książce Sebastian Mallaby opisuje przełomy technologiczne, spory o bezpieczeństwo, triumf w zrozumieniu zwijania białek oraz rywalizację z OpenAI i innymi graczami. Powstała nie tylko barwna i wciągająca opowieść, lecz także dojrzały opis tego, jak rozwijała się AI”.

– Walter Isaacson, autor biografii „Steve Jobs” i „Elon Musk”

 

„Z właściwym sobie polotem Sebastian Mallaby opowiada urzekającą historię o tym, jak Brytyjczyk, syn Chinki z Singapuru i Greka z Cypru, wprowadził Google’a na prowadzenie w wyścigu AI i po drodze zdobył Nagrodę Nobla”.

– Michael Moritz, przewodniczący Sequoia Capital

 

„»Maszyna nieskończoności« oddaje niezwykły dramatyzm wyścigu zbrojeń w dziedzinie AI, w którym stawka jest ogromna. Sebastian Mallaby pokazuje, jak Demis Hassabis zbudował DeepMind, zapoczątkował rewolucję AI i zmienia mapę światowej potęgi. To trzymająca w napięciu opowieść o ambicji, która zderza się z etyką na granicy możliwości maszyn”.

– Chris Miller, autor bestsellera „Chip War”

Co znajdziesz w środku?

^

Dlaczego nastolatek odrzucił czek na 500 tysięcy funtów i wybrał Cambridge

^

Kulisy rywalizacji Zuckerberga i Page’a o niewielką londyńską firmę

^

Dlaczego Elon Musk i Sam Altman założyli OpenAI

^

Słynny ruch 37 – chwila, w której maszyna okazała się twórcza

^

Jak AlphaFold rozwiązał zagadkę, nad którą biolodzy głowili się pół wieku

^

Za co Elon Musk nazwał Hassabisa „geniuszem zła”

^

Kryzysowe narady w Google’u po premierze ChatGPT

^

Pięć dni, w których rada OpenAI zwolniła Sama Altmana

^

Jak Google wynalazł technologię, na której zbudowano ChatGPT

^

Co czuje człowiek, któremu spełniają się marzenia o superinteligencji

Fragmenty

(…)

Ta książka traktuje o inteligencji. Z jednej strony to portret niezwykłego człowieka: cudownego dziecka szachów, laureata Nagrody Nobla, umysłu o wszechstronnych zainteresowaniach. Z drugiej – opowieść o jego dążeniu do zbudowania niezwykłych maszyn: systemów, które mają intuicję, są kreatywne, a nawet oryginalne. Na pewnym etapie nie tak odległej przyszłości sztuczna inteligencja prześcignie ludzką w niemal każdej dziedzinie pracy umysłu i stwierdzenie, że to oznacza przełom, byłoby niedopowiedzeniem zakrawającym na parodię. Sztuczna inteligencja zapowiada przemiany daleko większe niż wszystko, co nastąpiło od czasu, gdy Homo sapiens wykształcił zdolność abstrakcyjnego myślenia mniej więcej siedemdziesiąt tysięcy lat temu.

Demisa Hassabisa, niezwykłego człowieka, poznałem w połowie drugiej dekady XXI wieku. Był szczupłym mężczyzną o ciemnych włosach opadających na kanciaste brwi, nosił okulary w prostej oprawie. W tym czasie był już gwiazdą w dziedzinie technologii, na której zarobił fortunę. Z pewnością nie wyglądał na swoje trzydzieści osiem lat. Miał gładką cerę i drobną budowę – wyglądał raczej na niezwykle elokwentnego młodzieńca niż na statecznego dorosłego. Na konferencjach występował w chłopięcej bluzie z okrągłym dekoltem i luźnych spodniach. „AI to technologia, dzięki której maszyny stają się inteligentne”, zaczął jedno ze swoich typowych wystąpień w 2015 roku, ujmując najważniejsze założenia swojej pracy w możliwie najprostszych słowach.

Uwagę przykuwało jednak to, co powiedział dalej. Hassabis przedstawił swój życiowy cel: dążenie do stworzenia superinteligentnej maszyny. Dorastając w północnym Londynie, uznał, że we współczesnej nauce wyróżniają się dwie dziedziny: fizyka i neuronauka. Fizyka objaśnia świat zewnętrzny, poczynając od zachowania cząstek po funkcjonowanie wszechświata. Neuronauka bada świat wewnętrzny – neurony, synapsy i impulsy elektryczne składające się na inteligencję. Później, już jako dwudziestoparolatek, Hassabis doszedł do wniosku, że z tych dwóch dziedzin ważniejsza jest neuronauka: świat wewnętrzny przeważa nad zewnętrznym. Inteligencja jest czymś fundamentalnym, źródłem wszystkiego innego. To dzięki niej ludzie postrzegają rzeczywistość.
(…)

Pewnego wiosennego dnia 2015 roku Hinton wygłosił mowę w londyńskim Royal Society. Po prezentacji jeden z dziennikarzy dostrzegł, że rozmawia on z filozofem z Oksfordu, Nickiem Bostromem. Hinton opowiadał Bostromowi, że jeszcze długo nie spodziewa się naprawdę inteligentnych maszyn. Ale kiedy ta technologia zacznie działać, nie da się powstrzymać ludzi przed jej nadużywaniem.

– To z góry przegrana sprawa – powiedział Hinton.

– Uważa pan, że nie wyniknie z tego nic dobrego? – dociekał Bostrom.

– Uważam, że systemy polityczne użyją jej do terroryzowania ludzi – odparł Hinton.

– W takim razie po co prowadzi pan te badania? – zapytał Bostrom.

– Mógłbym panu podać zwykłe argumenty – rzekł Hinton. – Ale prawda jest taka, że perspektywa odkrycia jest zbyt słodka.

Hinton powtórzył słowa J. Roberta Oppenheimera, twórcy bomby atomowej. „Kiedy widzisz coś technicznie słodkiego, po prostu bierzesz się do roboty”, mówił Oppenheimer. „O tym, co z tym zrobić, spierasz się dopiero wtedy, gdy odniesiesz techniczny sukces”.

Później Hinton żałował tego zdania. „Było bardzo trafne. Dlatego żałuję, że go użyłem”, powiedział mi.
(…)

U schyłku lata 2023 roku spotkałem się z Hassabisem w parkowej kawiarni w północnej części Londynu, niedaleko miejsca, gdzie spędził dzieciństwo. Usiedliśmy przy zniszczonym od deszczu i wiatru drewnianym stole pod pożółkłym ceglanym murem pośród szumu kawiarnianych rozmów. Po mojej lewej stronie dwie kobiety w średnim wieku rozmawiały o diagnozie, jaką usłyszała ich przyjaciółka, przede mną handlowiec z plikiem papierów rozmawiał o interesach przez smartfon. Było niezwykle gorąco jak na Londyn, a słońce prażyło Hassabisa, który – teraz z ogoloną głową i w modnych okularach – nie miał się czym osłonić. Wydawało się jednak, że to mu nie przeszkadza. Obaj szybko przestaliśmy zwracać uwagę na upał, omszałe cegły i rozmowy przy sąsiednich stolikach. Siedząc na krześle z łuszczącą się farbą, Hassabis rozkręcił się na dobre. Idee i aluzje płynęły z niego potokiem. Podziękowałem w myślach Steve’owi Jobsowi za urządzenie, które teraz nagrywało każde jego słowo.

Prawdziwa przyczyna chęci zbudowania sztucznej inteligencji, twierdził teraz Hassabis, wykraczała poza to, czego nauczył się od Kanta i Feynmana. Jego celem było zbliżenie się do tego, co można nazwać Bogiem – inteligencji, która mogła zaprojektować to wszystko, co nas otacza.

– Jestem przede wszystkim uczonym – zaczął Hassabis. – Moim celem jest zrozumieć naturę.

– Ale uprawianie nauki przypomina czytanie w umyśle Boga. Moją religią jest w pewnym sensie zrozumienie wielkiej tajemnicy wszechświata.

– My, ludzie, mamy takie zdolności. Świat jest zrozumiały. Ale dlaczego tak jest? Sądzę, że istnieje ku temu powód.

– Komputery to tylko odrobina piasku i miedzi – ciągnął z coraz większą żarliwością. – Dlaczego ich połączenie miałoby cokolwiek robić? Przecież to absurd! Elektrony krążą, a potem tworzy się system AI zdolny pokonać mistrza gry w go? Jak to możliwe?

– Spójrz na ten stolik, Sebastianie! – Hassabis uderzył otwartą dłonią w blat, żeby podkreślić znaczenie swoich słów. – Dlaczego w ogóle miałby być twardy?

– To coś więcej niż ewolucyjny zbieg okoliczności. Potrafimy budować mikroskopy elektronowe i badać rzeczywistość w najdrobniejszych szczegółach. Potrafimy budować systemy, które wykrywają zderzenia czarnych dziur sprzed ponad miliarda lat. Co to wszystko znaczy? Co się tu, u diabła, dzieje?

Zapadła cisza, lecz on jeszcze nie skończył.

– Siedzę przy biurku o drugiej w nocy i czuję, jakby rzeczywistość gapiła się na mnie, wrzeszczała do mnie.

– Dosłownie wrzeszczała. Próbowała mi coś powiedzieć – gdybym tylko potrafił wsłuchać się dość uważnie.

– Właśnie tak się czuję każdego dnia. Rozumiesz teraz, dlaczego chcę zbudować AI. Od czasu, gdy byłem bardzo młody, towarzyszy mi przeczucie, że istnieje wielka, wielka tajemnica związana ze wszystkim, co się tu dzieje.

– Możesz to nazwać, jak chcesz. Projektem Boga albo po prostu naturą. Nie upieram się przy żadnym określeniu i nie wiem, jakie okażą się odpowiedzi. W tej chwili jednak nie wiemy naprawdę, czym jest czas, grawitacja i cała reszta. To tajemnica, która czeka na rozwiązanie i obejmuje właściwie wszystko.

– Chciałbym to zrozumieć, zanim kopnę w kalendarz. Chcę zrozumieć, a wtedy będę absolutnie gotowy porzucić tę ziemską powłokę.
(…)

Rozdziałów

Stron

  • Zajrzysz za kulisy najważniejszego wyścigu naszych czasów. Sebastian Mallaby przez trzy lata rozmawiał z Demisem Hassabisem i przeprowadził wywiady z ponad setką osób z jego otoczenia. Dzięki temu oglądasz od środka decyzje, które zmieniły świat.
  • Zrozumiesz, jak naprawdę powstaje sztuczna inteligencja. Bez wzorów i żargonu: od programu, który sam nauczył się grać w gry wideo, po modele językowe, z którymi rozmawiasz każdego dnia.
  • Poznasz ludzi, którzy decydują o przyszłości AI. Hassabis, Musk, Altman, Page, Zuckerberg, Hinton – ich ambicje, sojusze i konflikty.
  • Wyrobisz sobie własne zdanie o zagrożeniach. Książka nie straszy i nie uspokaja na siłę. Pokazuje, dlaczego najwybitniejsi uczeni obawiają się technologii, którą sami tworzą.

„Sebastian Mallaby dotarł do samego serca jednego z najważniejszych projektów sztucznej inteligencji naszych czasów. To urzekająca i odkrywcza podróż, a to, co odkrywa, zarazem inspiruje i przeraża”.

Steve Coll, laureat Nagrody Pulitzera

o autorze

Sebastian Mallaby to brytyjski dziennikarz i pisarz, jeden z najbardziej cenionych autorów piszących o gospodarce, finansach i technologii. Przez 13 lat pracował w tygodniku „The Economist”, między innymi jako szef jego biura w Waszyngtonie. Był felietonistą i członkiem zespołu redakcyjnego „The Washington Post”. Dziś jest ekspertem do spraw gospodarki międzynarodowej w Council on Foreign Relations.

Jego biografia Alana Greenspana „The Man Who Knew” otrzymała nagrodę „Financial Times” i McKinsey dla najlepszej książki biznesowej 2016 roku, a historia funduszy hedgingowych „More Money Than God” przyniosła mu nagrodę Loeba. W „The Power Law” opisał świat inwestorów venture capital z Doliny Krzemowej. Dwukrotnie znalazł się w finale Nagrody Pulitzera.

„Maszyna nieskończoności” powstała na podstawie około trzydziestu godzin rozmów z Demisem Hassabisem, prowadzonych przez trzy lata, oraz wywiadów z ponad setką osób z jego otoczenia.

Keach Hagey

Optymista Sam Altman

Twórca ChatGPT i OpenAI

Wyścig o kształt przyszłości

Książka papierowa | ebook | Audiobook

Mo Gawdat

Przerażająco inteligentna

Przyszłość sztucznej inteligencji i jak możesz ocalić świat

Książka papierowa | ebook

Chris Anderson

Zaraźliwa Szczodrość

Najdonioślejsza idea warta rozpowszechniania

Książka papierowa | ebook | Audiobook

Darius Foroux

Stoicka ścieżka do bogactwa

Starożytna mądrość dla trwałego dobrobytu

Książka papierowa | ebook

Stoicka ścieżka do bogactwa